Ik zat al jaren in de uitkering, maar ik voelde aan alles dat mijn diagnose die ik als KIND heb gekregen niet klopte.
We praten hier over de jaren ´90, geboren in 1980.
Vanaf het moment dat ik naar de basisschool ging voelde ik me anders dan de andere kinderen, de dromer was is.
En dat zal de rest van mijn leven ook zo blijven.
Dus voor dat ik in de uitkering kwam had ik al 15 vechten opzitten als het niet langer was.
Deze periode in mijn leven heeft later bekeken veel kapot gemaakt, het was en nu voel ik me oud, een hele andere tijd.
Als je van 1980 bent of eerder kan je het ook gemerkt hebben, ik heel erg.
Ze zeiden ze vaak dat ik een oude ziel was in een kinderlichaam.
Tja, misschien hadden ze wel gelijk en is dat de rede dat ik nooit mijn draai heb kunnen vinden in dit leven.
Als ik kijk wat mijn muziek smaak was en nog steeds zo is dan was die niet helemaal voor mijn leeftijd, nieuwe muziek had ik niet zoveel mee.
Luisteren naar Elvis en de tour of duty cd grijs draai met allemaal muziek uit de jaren 60.
Ik had ook niet veel met mijn leeftijd genoten, deze waren allemaal bezig met voetbal en ik trok liever op met de meiden. Doe maar heeft er een goed nummer overgemaakt.
Maar dat ik anders was dan de ander was duidelijk.
Na groep 3 werd al snel duidelijk dat ik niet goed mee kon met de rest van de klas.
Lezen en schrijven maar ook rekenen waren voor mij een groot probleem.
Uiteindelijk was het tijd daar voor extra ondersteuning, alleen in mijn klas was nog een kind die hulp nodig had.
Geld was er maar voor 1 kind en ze hebben de keuzen gemaakt om dat kind te helpen omdat die de hoogste kans van slagen had.
Nu zullen juist het kind helpen die het meeste nodig heeft.
Maar goed de jaren ´80 ware anders en hulp voor kinderen, en dan vooral geestelijke gezondheid stond nog in de kinderschoenen.
Als ik nu terugkijk dan kan ik boos zijn op de leraren of het kind die wel de zorg kreeg dat hij nodig had, maar heeft geen zin, kan er niks aan veranderen en al helemaal niet naar mijn klasgenootje, die kan er niks aan doen en ik gun hem alle geluk van de wereld.
Zou mijn leven er anders hebben uitgezien als ik wel de hulp zou krijgen, vast, maar dan zou ik nu niet zijn wie ik was.
>>Vervolg komt<<
← Terug naar homepage